ผมตั้งใจไว้ตั้งแต่อยู่ต่างประเทศว่า ถ้าได้กลับไทยเมื่อไหร่ อยากจะไปส่งการบ้านกับหลวงพ่อปราโมทย์ เพื่อเป็นการตรวจสอบว่าผมยังภาวนาอยู่ในร่องในรอยหรือไม่ เมื่อสองวันที่แล้วได้มีโอกาสไปวัดสวนสันติธรรม และได้ส่งการบ้านด้วย การบ้านที่ส่งมีดังนี้ (คำบางคำอาจจะถอดเทปผิด หรือมีข้ามไปบ้าง เพราะเสียงที่อัดมาไม่ดี แต่เนื้อหาไม่น่าจะผิดเพี้ยน)
ผม: เมื่อปีที่แล้วมาที่นี่ แล้วหลวงพ่อบอกว่าจิตไปล็อคตัวเองไว้ ผมก็กลับไปดู
หลวงพ่อ: เห็นมั้ย
ผม: เห็นครั้บ มีอยู่วันนึง อยู่ดีๆ มันก็หลุดออกมา แล้วมันก็สบายๆ แล้วประมาณไม่ถึงหนึ่งวินาที มันก็เข้าไปเกาะใหม่
ลพ: เพราะมันเคยชิน เราคิดว่าการปฏิบัติคือการควบคุมตัวเอง จิตมันชินแบบนี้ พอเผลอๆ ปุ๊บ มันเข้าไปที่เดิมเลย ให้เรารู้ทันว่ามันเข้าไปเกาะ ถ้าเรารู้ทันด้วยความเป็นกลาง มันจะค่อยๆคลายออก แล้วไงอีก
ผม: ผมก็สังเกตว่าถ้าเรายิ่งไปสนใจไอ้ตัวที่มันติดๆนี่ มันจะยิ่งเข้าไปเกาะบ่อย ก็เลยไม่ได้สนใจ ก็ดูอย่างอื่นไป
ผม: โดยภาพรวมที่เห็นบ่อยในชีวิตประจำวันคือเห็นว่า จิตมันไปคิด โดยการคิด มันจะพูดๆ ออกมาในใจ พูดออกมาสองสามคำ พอรู้ปุ๊บมันก็หายไป
ลพ: ดี
ผม: หลังจากรู้ มันก็จะเหมือน blank blank ไปนิดนึง แล้วมันก็ไปคิดเรื่องอื่น
ลพ: ถูก ตรงที่ blank blank เนี่ยนะ จิตลงภวังค์ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง จิตจะไปนิ่งๆอยู่ข้างในแล้วก็ขึ้นมารู้เรื่องใหม่ เรื่องที่คิดใหม่บางทีเราไม่ได้เจตนา มันเลือกเรื่องของมันเอง
ผม: ตรง blank blank นี่ ผมเห็นว่ามันคิด แล้วรู้ แล้ว blank คือมันไม่มี blank ระหว่างคิดกับรู้ คือก่อนที่รู้ หลังที่คิด
ลพ: ก่อนที่รู้… ก่อนที่รู้อาจจะ blank ก็ได้ คือไม่รู้เรื่องเลย หลังที่คิด…ที่จริงมี คิดนะ พอเราจะรู้เนี่ย ขาดช่วงลงไป มีช่องว่างเล็กๆ มาคั่น มัน blank blank ไป แต่เราไม่เห็น ไม่เป็นไร เห็นขนาดนี้ก็เก่งแล้วล่ะ
ผม: ผมจะสังเกตว่าจิตผมมันจะชอบไปนิ่ง ผมพบว่าลึกๆแล้ว มันมักจะมีความกลัวอะไรบางอย่างอยู่ อย่างผมอยู่หอพัก เวลาเพื่อนข้างๆห้องเปิดประตู ออกมา จิตมันก็จะสั่นๆ แล้วมันก็กลัวอะไรไม่รู้ มันเป็นอย่างนี้บ่อยๆ
ลพ: มันกลัวเอง
ผม: ครับมันกลัวเอง กลัวอะไรก็ไม่รู้ จะเดินออกนอกห้องก็เห็นความกลัวอะไรก็ไม่รู้
ลพ: รู้ๆลงไปเรื่อยนะ เดี๋ยวก็หายเอง เวลาเราภาวนาเนี่ย เราเห็นแล้ว เค้ากำลังแสดงไตรลักษณ์ให้ดูแล้ว เห็นมั้ยจิตกลัวได้เอง เราไม่ได้เจตนาจะกลัวนะ จิตมันกลัวได้เอง จิตมันสอนให้เราเห็น จริงๆมันไม่ใช่ตัวเรา แต่เรายังไม่เข้าใจมัน ดูบ่อยๆนะ ดูไปเรื่อยๆ สภาวะอะไรเกิดรู้ลงไปเรื่อย
Blankๆ~
ขอบคุณที่มาแบ่งปัน
เรากับปึงค่อนข้างจะคนละขั้วแฮะ
เราหลงไปติดกับนู่นนี่นั่นบ่อยมาก
บ่อยมากที่เดินๆ อยู่แล้วร้องเพลงๆ แล้วรู้ตัวอีกทีก็คือถึงที่หมายแล้ว
โอวแม่เจ้าา – -”
ก็ดูกันต่อไปเนาะ
อนุโมทนาจากการปฏิบัติค่ะ เก่งจัง
อุ๋มก็อยู่ต่างประเทศ ช่วงนี้อากาศหนาวก็รู้สึก เบื่อไม่อยากปฏิบัติ (โดยเฉพาำะในรูปแบบ ที่ควรจะทำเพราะตัวเองเป็นคนฟุ้งง่าย) ก็เลยต้องไปที่รวมกลุ่มฟังธรรมนั่งสมาธิตอนเย็น และฟังซีดีหลวงพ่อเป็นการสร้างแรงฮึด หากว่ากลับไปไทยคราวหน้าก็อยากไปส่งการบ้านบ้าง ยังไงขอเป็นกำลังใจข้ามทวีปให้นะคะ